Op mijn fototochten sprak ik ‘ns ’n man in Milheeze op de Hoevense Klamp *, waar hij z’ n hond uitliet.” Toen we ’n tijdje midden op de weg hadden staan praten zei hij: “Zie je mijn hond daar ? Hij is gek! Hij kan nooit in dezelfde ruimte zijn als ik. Als ik hier ben loopt hij daar. Kijk maar: wij staan nu hier midden op de verharde weg, maar hij loopt nu daar in ’t veld. En, als ik bij hem ga staan …. nou, kijk maar ‘ns wat er gebeurt … ” Hij liep naar de hond en ging er bij staan. Zonder blikken of blozen begaf de hond zich naar de andere kant van de weg. ” Zie je wel !” Zei de man, en hij wees naar zijn hond, die nu aan de andere kant van de weg liep in het veld. “Als ik hier ben is hij daar. Is dat niet gek ?” Ik stond ervan te kijken. Dit inzicht in de dierlijke psychiatrie was geheel nieuw voor me, en ik vroeg me af welk beroep hij uitoefende, dat hij me dit kon vertellen.. Maar toen ik hem die vraag wilde stellen – of hij wellicht in ’n inrichting werkte – had hij zich al gekeerd en liepen ze “samen” al weer naar huis. Ieder zo in z’n eigen baan. Zou het handboek van de psychiatrie dan misschien samen te vatten zijn in zo’n simpel tafereel dacht ik.
(* de weg tussen de Hoevense Baan en de Rooiweg)
Tegenwoordig doet men flink wat onderzoek naar de hersens van honden, wellicht omdat de vele “baasjes” graag ‘ns willen weten wat er zich onder het dakje van hun “vriend” afspeelt en nu blijkt dat hun donaties daar ook wat inzicht in verschaffen.
Zo weet men dat het gezichtsveld van honden groter is dan het onze (250 graden), fijner, maar enkel in de kleuren blauw en geel. Het rode bloedbad dat zij aanrichten bij de maaltijd blijft hen zo bespaard, zou men kunnen denken. Wie heeft genoten van hun kunstjes in het circus zou zelf ook kunnen bedenken dat zij beslist toch uitblinken in het voorbereiden van hun taken. En sinds kort weten we dan ook hoe goed ze hun ogen (en oren ?) gebruiken, samen met hun reeds befaamde neus. Dit heeft men onlangs vastgesteld, in ’n MRI scanner. Honden die “denken” doen dat in geuren maar ook in beelden (geluiden ?). En zoals sommige geniale types de namen van wel 1000 voorwerpen kunnen onthouden en apporteren, zo zijn er ook ’n paar rustige types die wel ’n half uur doodstil kunnen blijven liggen, in zo’n MRI scanner, om naar filmpjes te kijken. En daar is nu gebleken, vanuit het honden perspectief opgenomen, dat honden in de eerste plaats de beweging zien, en niet de hond / dier / persoon die dat doet … (hun eten is iets wat beweegt).
Het zal nog wel even duren voordat er voor honden ’n lijst van psychiatrische aandoeningen beschikbaar is, maar zodra die er is zullen de baasjes voortaan ’n hond kunnen kiezen die pas echt goed op, voor en bij hen past !
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_psychiatrische_aandoeningen
220918
Kees van Collumn 
Het doet me denken aan het boek “Dieu est un chien dans les arbres”. (God is een hond in de bomen) van Serge Pey. Plautus zei in een andere context dat een opgevoede hond geen andere hond opvoedt”. Ik zou een interview met de hond hebben genomen. Hij zou zeker hebben gezegd dat zijn meester een psychiatrische controle nodig had.
LikeLike